در چنین روزی مصادف با دوشنبه در سال 114 هـ ق امام محمد باقر(ع) توسط هشام بن عبدالملک

مسموم و شهید شد.در شب شهادت به امام صادق(ع) فرمودند:« من امشب جهان را بدرود خواهم

گفت. هم اکنون پدرم علی بن الحسین(ع) را دیدم که شربتی گوارا نزد من آورد و نوشیدم و مرا به

سرای جاوید و دیدار حق بشارت داد»

در روایت دیگری فرمودند:« ای فرزند گرامی،مگر نشنیدی که حضرت علی بن الحسین(ع) از پس دیوار

مرا ندا کرد:«ای محمد بیا زود باش که ما انتظار تو را می کشیم.» آن حضرت چندین روز و به قولی سه

روز در حالت درد از اثر سم به سر می بردند تا به شهادت رسیدند.فردای آن روز بدن مطهر و پاک آن

دریای بیکران دانش خدایی را در خاک بقیع کنار مزار امام مجتبی(ع) و امام سجاد(ع) به خاک

سپردندآن حضرت هشتصد درهم برای تعزیه و ماتم خود وصیت فرمود.

حضرت صادق(ع)فرمودند: پدرم فرمود:«ای جعفر از مال من مقداری وقف کن برای ندبه کنندگان

که ده سال در منا در موسم حج بر من گریه کنند و مراسم ماتم را تجدید نمایند.»

تنها تر ین غر یب دیارمد ینه  بود     او مرد علم و زهد و وقار و سکینه بود

صدباب علم از کلماتش گشوده شد     در بین عالمان به  خدا بی قرینه بود

این خانواده نسل نجات و هدایتند      او نا خدای پنجمی  این  سفینه بود

نان آورهمیشه ی هرکو دک یتیم       بر شانه های خستة او جای پینه بود

آتش گرفته باغ دلش ازشراره ای      سهم امام  خسته ی ما زهرکینه بود

همواره آسمان دلش رنگ لاله داشت  هفتاد وچند داغ شقایق به سینه بود

دشت نگاه او پُرِگلهای اشک بود       یاد آور حکایت سقا و مشک بود

سالروز شهادت جانسوز نهال گلشن دین،نور دیده ی زهرا،سپهر دانش و بینش

امام محمد باقر(ع) تسلیت باد